{"id":67,"date":"2026-01-08T12:32:19","date_gmt":"2026-01-08T11:32:19","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/?p=67"},"modified":"2026-01-08T12:34:05","modified_gmt":"2026-01-08T11:34:05","slug":"rene-daniels-de-woorden-staan-niet-op-hun-juiste-plaats","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/2026\/01\/08\/rene-daniels-de-woorden-staan-niet-op-hun-juiste-plaats\/","title":{"rendered":"Ren\u00e9 Dani\u00ebls: De woorden staan niet op hun juiste plaats"},"content":{"rendered":"\n<figure class=\"wp-block-image size-full\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"550\" height=\"769\" src=\"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/cover-Rene-Daniels-De-woorden-staan-550x769-1.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-59\" srcset=\"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/cover-Rene-Daniels-De-woorden-staan-550x769-1.jpg 550w, https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/cover-Rene-Daniels-De-woorden-staan-550x769-1-215x300.jpg 215w\" sizes=\"auto, (max-width: 550px) 100vw, 550px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\"><br>Als er \u00e9\u00e9n schilder de schilderkunst in Nederland in de laatste decennia van de 20<sup>e<\/sup> eeuw nieuw elan heeft gegeven, is het wel Ren\u00e9 Dani\u00ebls (geb. 1950). Hij beschouwde zichzelf als een beeldend dichter, die het niemandsland verkende tussen literatuur, beeldende kunst en het dagelijkse leven. Zijn schilderijen zijn kleurrijk, helder, licht en haast transparant; tegelijk zijn ze zo gelaagd en raadselachtig dat ze hun geheim nooit prijsgeven. <br><br>Ter gelegenheid van de grote solotentoonstellingen in Madrid en Eindhoven, waar een overzicht van het veelzijdige oeuvre in zijn ontstaanscontext werd geboden, verschijnt een overvloedig ge\u00efllustreerde catalogus. De titel van de expositie, \u2018Een tentoonstelling is ook altijd een deel van een groter geheel\u2019, lijkt tevens het compositieprincipe van de publicatie. Het beeldgedeelte bevat chronologisch het tentoongestelde werk (schilderijen, aquarellen, tekeningen, objecten) naast stills uit super-8-films die Dani\u00ebls maakte van optredens in de punk, wave en no wave-scene in het Eindhoven van die tijd en talrijke foto\u2019s, onder meer van werk in het atelier en tentoonstellingen. <br><br>Heel interessant zijn de helaas nogal klein afgebeelde schetsen en aantekeningen waarin de kunstenaar zijn positie bepaalt tegenover voorlopers in kunst en literatuur. Voor het eerst is ook recent werk opgenomen dat Dani\u00ebls na zijn hersenbloeding in 1987 en een langdurige revalidatie gemaakt heeft tijdens de laatste jaren. Motieven van het vroegere oeuvre keren er schetsmatig in terug, ook de typische combinatie van beeld en woord, zij het technisch onderhevig aan flinke beperkingen.<br><br>Het tekstgedeelte opent met drie zeldzame interviews uit 1983 waarin blijkt hoe belangrijk Dani\u00ebls het vond zich te verzetten tegen eenduidige interpretatie, hoe het hem erom ging het denken tijdens het schilderen uit te schakelen en niet illusionistisch te werken. In een meesterlijk essay belicht Dominic van den Boogerd het principieel onaffe van Dani\u00ebls schilderijen, de ambigu\u00efteit ervan en het spel van verschijnen en verdwijnen. \u201cKlanken, beelden, woorden, visioenen tuimelen over elkaar heen, trekken elkaar aan, klonteren samen en vallen weer uiteen, om even zo vrolijk weer nieuwe, andere constellaties te vormen.\u201d <br><br>Jammer is dat nergens de pagina wordt vermeld waar je de reproductie van de besproken werken kunt vinden. Van Pam Emmerik is er een te licht uitgevallen associatieve beschouwing. Kunsthistoricus Paul Sztulman beschrijft in een gestoffeerd betoog de artistieke context van Dani\u00ebls oeuvre. Hij toont aan hoe de kunstenaar de moderne kunst een spiegel van zwarte humor voorhoudt en hoe Dani\u00ebls \u201cin zijn schilderijen een spel speelt met de perceptie, dat de diepte en het oppervlak met elkaar verweeft\u201d. Curator Roland Groenenboom wijst in een kort maar leerrijk opstel op de continu\u00efteit in het werk en noemt wat recent is ontstaan \u2018nog steeds raadselachtig en vol dubbele bodems\u2019. <br><br>Ondanks de inspanningen in het tekstgedeelte keer je bij dit boek toch steeds weer terug naar de kleurenreproducties en de boeiende beeldenreeksen, waar je de motieven uit elkaar ziet ontstaan, transformeren en metamorfoseren, in een betovering van kleur en vindingrijke compositie, letterlijk te mooi voor woorden.<br><br>Roland Groenenboom (red.): <em>Ren\u00e9 Dani\u00ebls: de woorden staan niet op hun juiste plaats<\/em>. Rotterdam: NAi Uitgevers 2012. 184 p., \u20ac 29,50 [juli \u201912]<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">&#8211;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Als er \u00e9\u00e9n schilder de schilderkunst in Nederland in de laatste decennia van de 20e eeuw nieuw elan heeft gegeven, is het wel Ren\u00e9 Dani\u00ebls (geb. 1950). Hij beschouwde zichzelf als een beeldend dichter, die het niemandsland verkende tussen literatuur, beeldende kunst en het dagelijkse leven. Zijn schilderijen zijn kleurrijk, helder, licht en haast transparant; [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,18],"tags":[43,42,40],"class_list":["post-67","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hedendaagse-schilderkunst","category-nederlandse-kunst","tag-hedendaagse-schilderkunst","tag-nederlandse-kunst","tag-rene-daniels"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/67","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=67"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/67\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":68,"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/67\/revisions\/68"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=67"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=67"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.erikdesmedt.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=67"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}